خوشحالم که بردم چون کسي رو از دست دادم که دوستم نداشت ،
.
.
.
.
.
.
.
.
.
خوشحالم که باختي چون کسي رو از دست دادي که دوستت داشت
تو روزگار رفته ببين چي سهم ما شد ...



از عاشقي تباهي
از زندگي مصيبت
از دوستي شکستو
از سادگي خيانت

با تو بودن خيلي وقته که گذشته
بي تو بودن مثل مهر سرنوشته
حالا اسم تو را هي زمزمه کردن
واسه من نه تو ميشه نه فرقي داره

مينويسم روي صفحه ي غريب زندگي ، من فراموشت نمي كنم عزيز، به سادگي

 

از دشمنان برند شکايت به دوستان*** چون دوست دشمن است شکايت کجا بريم

 من نه عاشق بودم ، نه محتاج نگاهي که بلغزد بر من
من خودم بودم و يک حسه غريب ، که به صد عشق و هوس مي ارزد

گل من باغچه نو مبارك

از تو متنفرم حتي اگر اندازه تمام ستاره هاي آسمان هم دوستم داشته باشي
برايت آرزوي مرگ نميکنم چون بايد بماني و خوشبختي من و بد بختي خود را ببيني .
منتظر ان روز هستم.
مانند روزي که رفتي و گفتي ديگر باز نمي گردي

آرزويم اين است:
نرود اشک در چشم تو هرگز
مگر از شوق زياد
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز
و به اندازه هر روز تو عاشق باشي
عاشق آنکه تو را مي خواهد
و به لبخند تو از خويش رها مي گردد
و تو را دوست بدارد به هر اندازه دلت مي خواهد

زتو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوي تو ليکن عقب سر نگران
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي
تو بمان و دگران واي به حال دگران

 

اين دلي که شکستي مال من نبود
خيلي وقت پيش تقديم به تو شد.خوشحالم چون حالا ميتونم جاي دل سنگ بذارم تو سينه


کاش همانطور که از شکستن تکه اي شيشه بر ميگردي و نگاهش ميکني
وقتي دل مرا شکاندي 1بار بر ميگشتي.فقط نيم نگاهي ميکردي


تو دل منو شکستي و لي من دل تو رو نمي شکنم چون يک دل شکسته بهتر از دو دل شکسته است
 

ديدي آنرا كه تو خواندي به جهان يار ترين
سينه را ساختي از عشقش سر شارترين
آنكه مي گفت منم بهر تو غمخوار ترين
چه دل آزار شد آخر،چه دل آزار ترين
ديدي
 

به تو سپرده بودمش
با هزار و يک اميد
و حالا براي هزارو يکمين بار
دلم را مي برم
تا شکستگي اش را
گچ بگيرند

چه ويرانگر ولي شيريني اي عشق
بيا كه با همه افسونگريهات
براي درد دل تسكيني اي عشق

 

از من نخواه ببخشمت
هرگز نميبخشم تورو
حتي اگه ببخشمت
خدا نميبخشه تورو



بنويس اي سنگتراش عاقبت شدم فداش ، بنويس تا بدونه عمرمو دادم براش

آرزو دارم شبي عاشق شوي
آرزو دارم بفهمي درد را
تلخي برخوردهاي سرد را
ميرسد روزي كه بي من لحظه ها را سركني
ميرسد روزي كه مرگ عشق را باور كني
ميرسد روزي كه شبها در كنار عكس من
نامه هاي كهنه ام را مو به مو ازبر كني

 

هرگز گمان مبر ز خيال تو غافلم ، گر مانده ام خموش ، خدا داند و دلم
خاطرم نيست تو از باراني يا که از نسل نسيم ، هرچه هستي گذرا نيست
هوايت ، بويت ... فقط آهسته بگو . . . با دلم مي ماني

 

دوستان عاشق شدن کار دل است
دل چو دادي ، پس گرفتن مشکل است
تا تواني با رفيقان همرنگ باش
يا مزن لاف رفيقي يا حقيقت مرد باش

 

فکرميکردي خدانيست بالاي سر بارسفربستي ورفتي بي خبر چشم منويه عمرگذاشتي پشت درنميشدکناربياي با عشق من بي دردسر؟
 

شکستن يک دل مگه چقدر قدرت مي خواد که فکر کردي اون که قويتره تو هستي

 

نامه اي بر اب و باد
واي كه چقدر سر انگشت خسته بر بخار شيشه اين پنجره ها كشيدم و..... تو نيامدي
نيامدي تا ببيني بي توچه تنهايم
نيامدي تا شايد وجدانت راحت بماند
نيامدي تا نشوني تمام وجودم فرياد مي زد بي معرفت ترين معشوقه ي دنيا
هستي
تا يادت نيايد روزگاري كه تمام دنيايم بودي




هي فلاني زندگي شايد همين باشد يک فريب ساده و کوچک آن هم از دست عزيزي که زندگي را جز براي او وجز با او نمي خواهي




دل که رنجيد از کسي خرسند کردن مشکل است    شيشه بشکسته را پيوند کردن مشکل است