داستان غم انگيز زندگي اين نيست که
انسانها فنا مي شوند ، اين است که آنان از دوست

داشتن باز مي مانند











عشق هرگز قادر به تملک نيست. عشق آزادي بخشيدن به ديگري است. هديه اي نامشروط است


عشق معامله نيست









عشق را دوست دارم نه در قفس

بوسه را دوست دارم نه در هوس

تورادوست دارم تا آخرين نفس













اي كاش آشنائيها نبود يا به دنبالش جدائي ها نبود

يا مرا با او نمي كردي آشنا يا مرا از او نمي كردي جدا









روي دريچه ي قلبم نوشتم ورود ممنوع

عشق آمد و گفت من بي سوادم











مي رسد روزي كه بي من روزها رو سر كني

مي رسد روزي كه مرگ رو باور كني

مي رسد كه تنها در كنار قبر من شعر هاي كهنه ام رامو به مو از بر كني









اگر رفتم تو يادم کن. اگر مردم تو خاکم کن. اگر ماندم در اين دنيا، به مهر خود تو


شادم کن













خدايا او را كه در تنها ترين تنهاييم تنهاي تنهايم گذاشت در تنها ترين تنهاييش

تنهاي تنهايش نگذار









آنگاه كه با دستانت واژه عشق را بر قلبم نوشتي سواد نداشتم اما به دستانت اعتماد


داشتم حال سواد دارم اما ديگر به چشمان خود اعتماد ندارم















روزگاري يك تبسم يك نگاه بهتر از گرماي صدآغوش بود اين زمان بر هر كه دل بستم وليك


آتش آغوش او خاموش بود