کاش روزي رسد تا مرگت را در زيباترين لحظه عمرت نظاره گر باشم.کاش لحظه مرگ صدايت در گلويت خفه شود.کاش

تا که بودين ، نبوديم کسي کشت ما را غم بي هم نفسي
تا که خفتيم همه بيدار شدند تا که مرديم همگي يار شدند
قدر آن شيشه بدانيد که هست نه در آن لحظه که افتاد و شکست

آنقدر رسم وفا مرده كه ترسم مجنون گر زنده شود يادي ز ليلي نكند

سنگ در برکه مي اندازم و مي پندارم
با همين سنگ زدن ماه به هم ميريزد
کِي به انداختن سنگ پياپي در آب
ماه را ميشود از حافظه آب گرفت

گفتي شتاب رفتن من از براي توست
آهسته تر برو که دلم زير پاي توست

يادمان باشد:
اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم
که در اين بحر دو رنگي و ريا دگر حتي طلب آب ز دريا نکنيم

 

يارب تو او را همچو من بر غم گرفتارش مکن
در شهر غربت اي خدا هرگز تو آزارش مکن
هر چند او از رفتنش چشمان من گريان نمود
ليک اي خداي مهربان از غصه پر بارش مکن
 

تو بارون كه رفتي شبم زيرو رو شد
يه بغض شكسته رفيق گلو ش
 

احساس سوختن به تماشا نمي شود
آتش بگير تا که بداني چه مي کشم